مدیر انجمن دیدهبان کوهستان با هشدار نسبت به افزایش خطر آتشسوزی در جنگلها و مراتع زاگرس، گفت: آغاز حریقهای گسترده پیش از رسیدن به اوج گرمای تابستان، نشانهای از فصل سخت پیشروی طبیعت ایران است؛ شرایطی که گرمایش زمین، سوءمدیریت و کمبود تجهیزات اطفای حریق آن را تشدید کرده است.
به گزارش رویداد شمال ، با نزدیک شدن به فصل گرما، نگرانیها درباره تکرار آتشسوزیهای گسترده در جنگلها و مراتع زاگرس بار دیگر افزایش یافته است؛ نگرانیای که با وقوع حریقهای زودهنگام در برخی استانهای کشور، بیش از گذشته رنگ واقعیت به خود گرفته است.
عباس محمدی، مدیر انجمن دیدهبان کوهستان و کنشگر محیط زیست، در گفتوگو با خبرآنلاین با اشاره به آغاز آتشسوزیها از خردادماه، نسبت به تابستان و پاییزی سخت برای جنگلها و مراتع کشور هشدار داد.
گرمایش زمین و افزایش خطر حریق
محمدی با بیان اینکه آتشسوزی در جنگلها پدیدهای تازه نیست، اظهار کرد: آنچه امروز نگرانکننده است، افزایش تعداد و وسعت آتشسوزیها نسبت به چند دهه گذشته است.
وی افزود: گرمایش جهانی یکی از مهمترین عوامل تشدید این وضعیت به شمار میرود. در حالی که میانگین افزایش دمای کره زمین حدود ۱.۵ درجه سانتیگراد برآورد میشود، این رقم در مناطق خشک خاورمیانه و شمال آفریقا به حدود سه درجه رسیده است؛ موضوعی که خطر وقوع حریق را بهطور قابل توجهی افزایش داده است.
ردپای سوءمدیریت در بحران زاگرس
مدیر انجمن دیدهبان کوهستان، سوءمدیریت منابع طبیعی طی دهههای گذشته را عامل مهم دیگری در افزایش آتشسوزیها دانست و گفت: ضعف نظارت بر عرصههای طبیعی، قاچاق چوب، چرای بیرویه دام، گردشگری کنترلنشده، جادهسازی و توسعه فعالیتهای عمرانی، فشار مضاعفی بر اکوسیستمهای طبیعی وارد کرده است.
وی خاطرنشان کرد: بخشی از حریقها نیز با انگیزههای اقتصادی همچون تولید زغال، برداشت چوب یا گسترش اراضی کشاورزی رخ میدهد.
زاگرس روی انبار باروت علفهای خشک
محمدی با اشاره به حریقهای اخیر در استان فارس تصریح کرد: آتشسوزیها از همین حالا آغاز شدهاند؛ در حالی که هنوز به اوج گرمای تابستان نرسیدهایم.
وی افزود: بارندگیهای مناسب بهاری موجب رشد گسترده علفهای هرز و پوشش گیاهی یکساله شده است. این پوشش پس از خشک شدن به حجم عظیمی از مواد قابل اشتعال تبدیل میشود و عملاً جنگلها و مراتع را به انبار باروت تبدیل میکند.
چرا نیروهای مردمی در خط مقدم مهار آتش هستند؟
این فعال محیط زیست درباره نقش نیروهای داوطلب در مهار آتشسوزیها گفت: استفاده از نیروهای مردمی در اطفای حریق، تجربهای رایج در بسیاری از کشورهای جهان از جمله استرالیا، آمریکا و کانادا است.
وی افزود: مردم محلی معمولاً نخستین افرادی هستند که آتش را مشاهده میکنند و اگر در ساعات اولیه وارد عمل نشوند، دامنه حریق به سرعت گسترش مییابد.
محمدی تأکید کرد: گستردگی آتشسوزیهای طبیعی به گونهای است که حتی دولتهای برخوردار از امکانات گسترده نیز بدون مشارکت نیروهای داوطلب قادر به مهار کامل آنها نیستند.
آتشسوزی در زاگرس؛ مساوی با تخریب زیستگاه
مدیر انجمن دیدهبان کوهستان با رد برخی مقایسهها میان جنگلهای ایران و آمریکای شمالی گفت: برخلاف برخی مناطق جهان که آتش بخشی از چرخه طبیعی اکوسیستم محسوب میشود، در زاگرس آتشسوزی تقریباً همواره به معنای نابودی زیستگاه، تخریب پوشش گیاهی و آسیب به حیاتوحش است.
وی هشدار داد: بسیاری از مناطق سوخته به دلیل فشارهای انسانی و تغییرات اقلیمی، دیگر امکان بازگشت کامل به وضعیت طبیعی گذشته را ندارند.
کمبود تجهیزات؛ چالش جدی اطفای حریق
محمدی راهکار اصلی مقابله با بحران آتشسوزی را پیشگیری، آموزش و تجهیز نیروهای محلی دانست و اظهار کرد: هنوز در بسیاری از مناطق، مردم با ابزارهای ابتدایی همچون بیل و شاخه درخت برای مهار آتش وارد عمل میشوند.
وی افزود: تجهیز نیروهای محلی به دمندهها، لباسهای ایمنی و تجهیزات استاندارد اطفای حریق هزینه چندان بالایی ندارد، اما میتواند نقش تعیینکنندهای در کنترل حریق در ساعات نخست داشته باشد.
زنگ خطر برای آینده زاگرس
این کنشگر محیط زیست در پایان تأکید کرد: اگر ضعفهای موجود در حوزه حفاظت، آموزش و تجهیز نیروها برطرف نشود، آتشسوزی همچنان یکی از مهمترین تهدیدها برای زاگرس باقی خواهد ماند؛ تهدیدی که آینده یکی از ارزشمندترین اکوسیستمهای کشور را نشانه گرفته است.
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید